Wpisy użytkownika Nortus & Potworna spółka z dnia 3 października 2008

Liczba wpisów: 5

nortus
 

2 października 2008r oddano do użytku dla pacjentów nowy szpital uniwersytecki w Oslo - nye Akershus Universitetssykehus.
Dla dzieci są wyznaczone punkty do zabawy, całość wykończona jest w jasnych drewniach kolorach, łącznie z kaplicą szpitalną.

Nowy szpital ma 570 łóżek, kosztował 7 mld koron ( tj. około 3,5 mld zł). Jestem jednym z najnowocześniejszych i najlepiej wyposażonych  szpitali w Europie. Stara część szpitala posiada około 700 łóżek.
  • awatar shara232: To bardziej jak hotel sie prezentuje..az sie chorowac cholera chce:D
  • awatar Małgosia: Aż trudno uwierzyc stanowiska z komputerami !! To jest własciwe podejscie do chorego, który nie traci kontaktu z rzeczywistością. Jest chory ale jeżeli ma taką potrzebę komunikuje się z całym światem ! Tylko pozazdroscić! W tym szpitalu choroba trwa na pewno krócej i przyjemniej. Rzżba na końcu też wspaniała.
  • awatar ona: Chciałabym w takim szpitalu pracować.Zapewne warunki sa tam odpowiednie itd..ale cóż przyszło mi w polskich realiach...
Pokaż wszystkie (3) ›
 

nortus
 
Norwegia jest pod każdym względem krajem specy-ficznym. Nawet w takiej dziedzinie jak język ojczysty.
Norwedzy posługują się trzema językami urzedowymi:

= Bokmål

Bokmål (do 1929 w postaci riksmålu) to jeden z dwóch urzędowych standardów pisanego języka norweskiego, wywodzący się z języka duńskiego. Drugim jest stosunkowo rzadko używany nynorsk (do 1929 znany jako landsmål). Bokmål jest zbliżony do swej bardziej konserwatywnej odmiany - riksmålu, ale nie identyczny. Łącznie bokmålu i riksmålu jako formy pisanej używa obecnie 85-90% Norwegów, z czego zdecydowana większość to użyt-kownicy bokmålu. Także tę formę języka poznają obcokrajowcy uczący się języka norweskiego.

= Nynorsk

Nynorsk (norw. nowonorweski) to jeden z dwóch urzędowych standardów pisanego języka norweskiego
Drugim standardem jest znacznie bardziej popu-larny bokmål

Nynorsk wywodzi się ze standardu zwanego landsmålem (norw. język krajowy), który został opracowany przez Ivara Aasena na podstawie gwar ludowych zachodniej części Norwegii (głównie Vestlandet, środkowej części Østlandet, Trøndelag i południowej części Nordland), jako według niego najbardziej reprezentatywnych dla prawdziwego (bez wpływów duńskich) języka norweskiego. Efektem badań tychże gwar były wydane przez Aasena książki opisujące "język kraju": Det norske Folkesprogs Grammatik (1848), Ordbog over det norske Folkesprog (1850) oraz Prøver af Landsmålet i Norge (1853).

Na podstawie Zarządzenia o równouprawnieniu landsmål został w roku 1885 uznany wraz z riksmålem za język urzędowy Norwegii. W 1929 roku został zmodyfikowany i nazwany nynorsk. Obecnie tego standardu języka używa jedynie 10-15% mieszkańców Norwegii

= Samnorsk

Język Samów mieszkających na pograniczu norwesko - szwedzko - fińsko - rosyjskim. Językiem tym posługuje się około 100.000 osób. Od 2002r język zosał zrównany prawnie z powyższymi językami
Nalezy podkreślić, że Norwegia bardzo dba i pielęgnuje wszystkie tradycje i zwyczaje przodków.
  • awatar Kirk: Bardzo fajny wpis, dopiero od niedawna zacząłem naukę norweskiego (tutaj: eskk.pl/kurs-norweski) i nie wiedziałem, że wyróżniamy kilka odmian.
Pokaż wszystkie (1) ›
 

nortus
 

2 października Król Harold V,w obecności Królewej Sonji i następcy tronu Księcia Haakona, wygłosił mowę tronową na otwarcie nowego posiedzenia
Parlamentu Norwegii.

Wcześniej dał się w oficjalnej asyście z Pałacu Królewskiego do Parlamentu. Przejazd pomimo nie najlepszej pogody (deszcz) oglądały tysiące mieszkańców Oslo i turystów.
Zawsze jest to wydarzenie dla mieszkańców.


Trzeba przyznać, że jednak monarchia, cały ceremoniał z nią związany w każdym kraju ma w sobie coś pociągającego. I dostojnego.
 

nortus
 
Storting (norw. Stortinget) -
jednoizbowy parlament Królestwa Norwegii.

Najwyższy organ władzy politycznej w Norwegii, posiada władzę ustawodawczą oraz sprawuje kontrolę nad rządem. Wybierany co 4 lata, liczy 169 posłów (do 2005 r. - 165). W ciągu trwania kadencji Storting nie może zostać rozwiązany. Storting jest jednoizbowy, jednak na pierwszym posiedzeniu posłowie dzielą się na dwie grupy, pracujące nad projektami ustaw osobno. Są
to Lagting (1/4 posłów) oraz Odelsting (3/4 posłów). Mandaty przydzielane są według systemu proporcjonalnego.


Historia
Storting po raz pierwszy został powołany w roku 1814, na mocy konstytucji z Eidsvoll, która proklamowała niepodległość Norwegii. Początkowo wybory odbywały się przy dużym cenzusie majątkowym
jednak od 1898 posłów do norweskiego parlamentu wybiera się w głosowaniu powszechnym. W roku 1937
została wprowadzona 4-letnia kadencja parlamentu.


Obecny skład Stortingu
Ostatnie wybory do Stortingu zostały przeprowa-dzone w Norwegii 12 września 2005 r.
Do parlamentu weszło 7 partii, a koalicję rządową utworzyły 3 partie: Norweska Partia Pracy, Norweska Partia Centrum oraz Socjalistyczna
Partia Lewicy - daje to koalicji większość 87 głosów. Premierem został Jens Stoltenberg.


Budynek parlamentu w Oslo (Stortingsbygningen) - neoromański gmach mieszczący się w centrum miasta, przy Karl Johans gate, głównej ulicy
handlowej i turystycznej norweskiej stolicy. Mieści się w nim jednoizbowy parlament Norwegii (Storting) oraz część biur rządowych.

Od strony zachodniej do budynku przylega Stortingsplass z niewielkim parkiem.

Obiekt jest udostępniony do zwiedzania dla turystów. Jest ono bezpłatne i odbywa się wyłącznie w grupach z przewodnikiem.

Historia
Pierwsze Zgromadzenie Konstytucyjne w Norwegii zebrało się w 1814 w Eidsvoll, w posiadłości Carstena Ankera, przemysłowca i polityka. Uchwalona wówczas Konstytucja Norwegii powołała parlament, jako władzę ustawodawczą Królestwa. Miejscem zebrań od 1814 do 1854 była szkoła katedralna w ówczesnej Christianii (Katedralskolens) na rogu dzisiejszych ulic
Tollbodgaten i Dronningens gate. Obecnie w tym miejscu jest budynek głównej poczty, a stara szkoła została przeniesiona w 1914 do Muzeum Ludowego na półwyspie Bygdoy.

W latach 1854-1866 posłowie zbierali się w sali bankietowej stołecznego uniwersytetu, gdzie było więcej miejsca, lecz już w 1854 rząd norweski w
Sztokholmie (gdzie rezydował wspólny szwedzko-norweski monarcha) podjął decyzję o konieczności wybudowania nowego budynku, całkowicie przeznaczo-nego na potrzeby Stortingu. Ostatecznie w 1860 w wyniku głosowania (59 głosów przeciwko 47) wybrano projekt Emila Victora Langleta, architekta
szwedzkiego.Nowy budynek miał być neorenesansowy, łączący włoskie i skandynawskie tradycje.

Budowę zakończono po pięciu i pół roku - uroczyste otwarcie nastąpiło 5 marca 1866. Już wkrótce obiekt okazał się za ciasny i dokonano przebudowy, łącząc podzielone dwie części Stortingu.Kolejna rozbudowa nastąpiła w latach
50. XX wieku - architekt Nils Holter wygrał konkurs rozpisany przez parlamentarzystów i od strony ulicy Akersgaten powstała modernistyczna,
czteropiętrowa dobudówka.

W ostatnich dziesięcioleciach na potrzeby parlamentu wykupiono kilka innych budynków w Oslo, gdzie znajdują się m.in. biura i sale konferencyjne.


Wnętrza
Główne posiedzenia parlamentu mają miejsce w Stortingssalen (Sali Stortingu). Sala ma kształt amfiteatru z galerią dla widzów pod oknami. W
centralnym miejscu znajdują się dwie mównice oraz podest z fotelem prezydenta parlamentu. Na ścianie za podestem,pod herbem Norwegii,umiesz- czono płótno Oscara Wergelanda z 1885, przedsta-wiające uchwalenie konstytucji w Eidsvoll w 1814. W Storingssalen odbywają się także uroczyste
sesje parlamentarne z udziałem króla - podest prezydenta jest wówczas wynoszony, a w jego miejscu znajduje się tron.

Druga istotna sala parlamentu to Lagtingssalen, będąca mniejszą kopią głównej sali posiedzeń, w której na prace zbiera się Lagting, czyli czwarta
część posłów. Lagtingssalen jest mniej zdobiona niż sala główna.

Jedną z najbardziej interesujących sal jest Eidsvollsgalleriet, którą zdobią portrety 18 uczestników Konstytuanty z 1814.